dag 3
Kwart na 4 Beligische tijd werden we al gewekt om samen een viering mee te maken met de zusters van Moeder Theresa. Snel gingen we daarna naar huis voor een kort ontbijt om op tijd op onze 2de trainingsdag te zijn. We keken er enorm naar uit om onze nieuwe Ethiopische vrienden terug te zien. Toen we aankwamen stonden ze te ' springen' van enthousiasme. Aan Ruth haar eetlust te zien was het een intensieve training, ze at op haar eentje een en een halve pizza op. Het eerste Ethiopische kampoenschap vond plaats in de namiddag. Het was heel leuk maar verliezen staat niet in hun woordenboek.
dag 4
Deze morgend moest ik alleen naar de training vertrekken omdat Celien deze nacht de gevolgen ontdekte van de gekruide Ethiopische keuken. Maar ze miste niet erg veel want het was een theoritsche voormiddag . Gelukkige hadden we toen een vertaler aangesteld want de communicatie verliep moeilijker dan gedacht. Tijdens het middageten ontmoetten we een groep Belgen die in Ethiopia zijn voor adoptie , wat bleek ze zijn afkomstig uit Lebbeke en Opwijk. De wereld is echt klein. In de namiddag genoten de deelnemers van de laatste uren om zoveel mogelijk bij te leren. Bij de slotceremonie bleek de cursus een groot succes te zijn.
dag 5
Onze eerste rustdag , hoewel,... we trokken meteen rond in de stad. De voormiddag bestond uit een 'ontdekkingstocht' en in de namiddag bezochten we Mercato (de grootste overdekte Afrikaanse markt) , de leeuwenzoo en het Nationaal Museum. Een ding waren we wel vergeten : zonnecreme smeren!
Groetjes Celina en Roet
dinsdag 8 maart 2011
maandag 7 maart 2011
Hallo hier zijn we nog eens. Vandaag was een prachtige ervaring. Het was het afsluit moment van de driedaagse van de trainingssessie
van onze Ethiopische vrienden. Ze gaven een wervelende show, je acht het niet voor momogelijk wat ze op driedagen hebben geleerd.
Het enthousiasme werkte aanstekelijk en de nationale gymnastik trainer stond er echt bij te glunderen. Het was voor hem een momemt
van trots en oprechte dank aan al de coatches dit project meewerkten. Je moest ze eens zien glunderen Celien, Ruth, Maarten, en natuurlijk
onze 2 Ethiopische gastspringers. En zo zijn we stillaan op weg om in Ethiopia een mooie start te nemen met rope skipping. Hier zal nog van
gehoord worden.
zaterdag 5 maart 2011
2de dag
Goeie avond,
fris en monter zijn we dewe morgen aan de eerste trainingsdag
begonnen. Het was prachtig. 57 jonge mensen komende vanuit gans
Ethiopia om deze nieuwe opleiding te volgen. Sommigen waren 3 dagen
onderweg om ter plaatse te geraken. Bijna iedereen is circustrainer of
behoort tot de nationale turnfederatie. Ook onze eigen trainer van de
caprioolkinderen samen met 6 kinderen.
Iedereen is super gemotiveerd, en bereid om zoveel mogelijk te leren.
Maarten begint met een videopresentatie, gevolgd door Christina die
alle praktische informatie meegeeft, ik mag ook nog even onze rol
toelichten en als afsluit moment neemt Solomon ,de nationale
voorzitter van de turnfederatie, het woord en hij herhaalt nog eens de
oppertuniteit die geboden wordt. Iedereen super gemotiveerd en ik kan
jou vertellen met zulk een team van trainers Maarten, Ruth, Celien en
Sandile en Thabang van Zuid Afrika kan het niet anders dan prachtig
verlopen. Iedereen was vandaag zo super dat ze tijdens de pauze gewoon
verder deden. Dus op het einde van de dag niet anders dan gelukkige
gezichten en nu gaan we lekker slapen.
Eddy
Hallo caprioolvrienden,
Even enkele berichtjes. Vooreerst wil ik iedereen nog eens hartelijk danken voor de vele babykledij die we mochten ontvangen. Ze zagen ons dan ook van ver komen.
Geladen gelijk ezels zijn we in Addis gearriveerd. We kwamen toe met 9 valiezen ongeveer 200 kg babykledij. Bij het naar buitengaan hielden ze ons tegen, met het vriendelijke verzoek om alles open te maken. En dan begon de discussie. Normaal mag je zomaar geen kleren invoeren, zeker geen 2de handskledij. Volgens de douane zijn er namelijk geen arme mensen in Ethiopia. En daar stonden we met al ons gerief. Ze gingen alles in beslag nemen. En dan begin je natuurlijk te denken hoe je daar toch nog mee weg geraakt. En degenen die mij een
beetje kennen weten ook dat ik alles zal doen om dit toch nog in orde te krijgen. De eerste keer dat hij opzij keek heb ik een kar genomen enkele valiezen opgezet en Celien en Ruth met die kar doorgestuurd. Hij keek wel even raar op maar ja ne mens kan zich altijd vergissen in het tellen van valiezen. Voor alle zekerheid heeft hij er dan maar een extra wacht bijgezet, en werd het al een beetje
spannender. En dan moet je natuurlijk een beetje geduld hebben. Op een bepaald moment heb ik de wacht laten wegroepen via iemand anders en tegen dat hij terug kwam, had ik weer iemand met een valies doorgestuurd. Hij wist het ook niet meer hoeveel valiezen er stonden, in ieder geval op een bepaald
moment stonden er nog 2. Ik vroeg hem dan of hij wel zeker was dat er geen armen zijn, enfin teneinde raad heeft die man eerst met
de politie gedreigd maar ja alles was bijna weg en dan heeft hij mij gevraagd of ik wou beloven dat ik het niet meer ging doen.
Ik heb hem natuurlijk tenstelligste beloofd dat ik het nooit meer zou doen, ik weet alleen niet meer of hij bedoelde valiezen wegnemen
of kledij meenemen. Ik weet wel dat wij toch niet de grootste ezels waren en dat we de volgende tijd enkele honderden allerarmste
moeders die komen bevallen kunnen helpen met een starterspakket. Bij deze dus toch nog een oproep om zeker niet te stoppen
met het inzamelen van babykledij.
Het vervolg was nog een ganse discussie om de springtouwen in te voeren, en aangezien wij ondertussen al bijna vrienden waren,
hebben we een oplossing gevonden met het betalen van een taks van 40 euro. Zo waren die mannen van de douane ook content,
alleen heeft het dan nog een uur geduurd voor we konden betalen want het computersysteem was uitgevallen. Rond half 2 lagen we in bed wetende dat we rond 7 uur terug opmochten om aan de eerste trainersdag te beginnen.
jump for life
Dear Tadess,
In bylaw two pictures from the jump rope course.
Best regards,
Eddy De Nil
Dag1
nog heel slaperig vertrokken we al om 5 uur richting zaventem,want deze nacht zaten we nog met mam en macht babykleren in te laden. maar eens op het vliegtuig konden we relaxen en het spannende avontuur tegemoetgaan... dit startte al bij de aankomst in Addis Abeba want het was een hele opgave om al onze valiezen met ropes en babykleren door de douane te krijgen. Wanneer we dan uiteindelijk opweg waren naar het huis van de broeders keken we onze ogen uit bij het toch wel andere zicht van deze cultuur. Ruth herkende het hier bijna al niet meer;'' wat is het hier veranderd sinds de laatste keer!'' Zenuwachtig kruipen we dan toch onder de wol ; '' fingers crossed'' voor morgen.
Dag 2
Iets te vroeg vonden we het deze morgend toen we alreeds om vijf uur gewekt werden door het ochtendgebed van de Orthodoxen. Maar veel slapen was er niet meer aan, want we hadden veel te veel kriebels in onze buik. Na een stevig ontbijt waren klaar om erin te vliegen. Dit bleek nodig te zijn, want hitte en ropeskipping zijn een vermoeiende combinatie. Toch bleek onze cursus een succes te zijn, dit konden zien aan het entousiasme van onze 'leerlingen', zelfs tijdens de pauzes bleven ze er tegenaan gaan.'s Middags aten we in een typisch restaurantje waar we kennis konden maken met Ethiopisch gerecht, de beroemde Indjera. We kijken er al naar uit om morgenvroeg terug naar de sporthal te trekken!
nog heel slaperig vertrokken we al om 5 uur richting zaventem,want deze nacht zaten we nog met mam en macht babykleren in te laden. maar eens op het vliegtuig konden we relaxen en het spannende avontuur tegemoetgaan... dit startte al bij de aankomst in Addis Abeba want het was een hele opgave om al onze valiezen met ropes en babykleren door de douane te krijgen. Wanneer we dan uiteindelijk opweg waren naar het huis van de broeders keken we onze ogen uit bij het toch wel andere zicht van deze cultuur. Ruth herkende het hier bijna al niet meer;'' wat is het hier veranderd sinds de laatste keer!'' Zenuwachtig kruipen we dan toch onder de wol ; '' fingers crossed'' voor morgen.
Dag 2
Iets te vroeg vonden we het deze morgend toen we alreeds om vijf uur gewekt werden door het ochtendgebed van de Orthodoxen. Maar veel slapen was er niet meer aan, want we hadden veel te veel kriebels in onze buik. Na een stevig ontbijt waren klaar om erin te vliegen. Dit bleek nodig te zijn, want hitte en ropeskipping zijn een vermoeiende combinatie. Toch bleek onze cursus een succes te zijn, dit konden zien aan het entousiasme van onze 'leerlingen', zelfs tijdens de pauzes bleven ze er tegenaan gaan.'s Middags aten we in een typisch restaurantje waar we kennis konden maken met Ethiopisch gerecht, de beroemde Indjera. We kijken er al naar uit om morgenvroeg terug naar de sporthal te trekken!
donderdag 3 maart 2011
Eerste bericht
Hallo caprioolvrienden,
Dit is even een test voor onze blog, maar graag wil ik toch al enkele korte indrukken geven en achtergrondinformatie.
Vorig jaar in juli kwam ik Maarten Goedeme tegen. Dit was op de wereldkampioenschappen rope skipping in Engeland. Hij vertelde mij over zijn managementsbureau PJR voor rope skipping teams. Zie www.planetjumprope.be
Hij vertelde ook dat hij in 2002 een jaar in Zuid Afrika was geweest en daar een ganse beweging, samen met vele vrijwilligers, opstartte met prachtige resultaten. http://www.youtube.com/watch?v=HfvQCjA0aqs
En zo begonnen wij te fantaseren om dit ook in Ethiopië te kunnen opzetten. Na een paar uurtjes praten wisten wat we wilden bereiken. In 2012 bestaat ons project caprioolkinderen 10 jaar. Wij gaan voor een wereldrecort in 2012. We willen namelijk in Opwijk de uitdaging aangaan om 24 uur rope skipping te organiseren, waar 1000 rope skippers bij betrokken zijn. En we willen dit ook in Ethiopië organiseren. En we willen ook nog 22 andere landen erbij betrekken waar ze telkens 1 uur zullen springen.
Prachtig idee, maar hoe gaan we dit organiseren. Maarten begon te zoeken via internet en komt bij een circusschool terecht in Addis. Via die circusschool komen we terecht bij de Nationale Turnfederatie. Veel enthousiasme. We zoeken verder naar iemand die ons plaatselijk kan vertegenwoordigen en die goed kan organiseren. En dan hebben we even veel geluk. We komen terecht bij Christina Maasdam (een Hollandse, eventjes toch een beetje argwaan , je kent het Vlamingen en Hollanders). Christina is namelijk verantwoordelijk voor al de projecten van de brothers of good work. Sinds Christina het heft in handen nam is alles in een stroomversnelling terecht gekomen. Ik moet zeggen mijn achting voor Hollanders is toch een beetje veel gestegen.
En het resultaat is dat we vanaf zaterdag 50 mensen van de nationale turnfederatie, die uit alle delen van Ethiopië komen, een opleidingssessie gaan
geven. De bedoeling is dat na de opleiding deze mensen op hun beurt in hun regio vele andere jongeren zullen opleiden. Ook onze circustrainer van
de caprioolkinderen zal erbij betrokken worden om ook de caprioolkinderen actief bij deze organisatie te betrekken. En dan is het verhaal hopelijk vertrokken.
Natuurlijk heb je enkele enthousiaste train(st)ers nodig en mijn oudste dochter Ruth en haar vriendin Celine (beiden zijn ongeveer 10 jaar actief in deze
sporttak en waren reeds actief op Europese en wereldkampioenschappen) waren direct bereid om hier aan mee te werken. Zij zullen samen met twee Zuid Afrikaanse trainers deze taak op zich nemen.
En het vervolg zien jullie wel op onze blog de volgende dagen.
Aja nog dit wij vertrekken ook met meer dan 200 kg babykledij, want we willen deze overmaken aan Christina voor haar verzorgingspost waar moeders komen bevallen die niets hebben, en we willen zo starters pakketten voor baby’s kunnen afgeven.
In ieder geval bedankt Christina en Maarten, zonder jullie waren we belange nog zo ver niet.
Eddy
Dit is even een test voor onze blog, maar graag wil ik toch al enkele korte indrukken geven en achtergrondinformatie.
Vorig jaar in juli kwam ik Maarten Goedeme tegen. Dit was op de wereldkampioenschappen rope skipping in Engeland. Hij vertelde mij over zijn managementsbureau PJR voor rope skipping teams. Zie www.planetjumprope.be
Hij vertelde ook dat hij in 2002 een jaar in Zuid Afrika was geweest en daar een ganse beweging, samen met vele vrijwilligers, opstartte met prachtige resultaten. http://www.youtube.com/watch?v=HfvQCjA0aqs
En zo begonnen wij te fantaseren om dit ook in Ethiopië te kunnen opzetten. Na een paar uurtjes praten wisten wat we wilden bereiken. In 2012 bestaat ons project caprioolkinderen 10 jaar. Wij gaan voor een wereldrecort in 2012. We willen namelijk in Opwijk de uitdaging aangaan om 24 uur rope skipping te organiseren, waar 1000 rope skippers bij betrokken zijn. En we willen dit ook in Ethiopië organiseren. En we willen ook nog 22 andere landen erbij betrekken waar ze telkens 1 uur zullen springen.
Prachtig idee, maar hoe gaan we dit organiseren. Maarten begon te zoeken via internet en komt bij een circusschool terecht in Addis. Via die circusschool komen we terecht bij de Nationale Turnfederatie. Veel enthousiasme. We zoeken verder naar iemand die ons plaatselijk kan vertegenwoordigen en die goed kan organiseren. En dan hebben we even veel geluk. We komen terecht bij Christina Maasdam (een Hollandse, eventjes toch een beetje argwaan , je kent het Vlamingen en Hollanders). Christina is namelijk verantwoordelijk voor al de projecten van de brothers of good work. Sinds Christina het heft in handen nam is alles in een stroomversnelling terecht gekomen. Ik moet zeggen mijn achting voor Hollanders is toch een beetje veel gestegen.
En het resultaat is dat we vanaf zaterdag 50 mensen van de nationale turnfederatie, die uit alle delen van Ethiopië komen, een opleidingssessie gaan
geven. De bedoeling is dat na de opleiding deze mensen op hun beurt in hun regio vele andere jongeren zullen opleiden. Ook onze circustrainer van
de caprioolkinderen zal erbij betrokken worden om ook de caprioolkinderen actief bij deze organisatie te betrekken. En dan is het verhaal hopelijk vertrokken.
Natuurlijk heb je enkele enthousiaste train(st)ers nodig en mijn oudste dochter Ruth en haar vriendin Celine (beiden zijn ongeveer 10 jaar actief in deze
sporttak en waren reeds actief op Europese en wereldkampioenschappen) waren direct bereid om hier aan mee te werken. Zij zullen samen met twee Zuid Afrikaanse trainers deze taak op zich nemen.
En het vervolg zien jullie wel op onze blog de volgende dagen.
Aja nog dit wij vertrekken ook met meer dan 200 kg babykledij, want we willen deze overmaken aan Christina voor haar verzorgingspost waar moeders komen bevallen die niets hebben, en we willen zo starters pakketten voor baby’s kunnen afgeven.
In ieder geval bedankt Christina en Maarten, zonder jullie waren we belange nog zo ver niet.
Eddy
Abonneren op:
Posts (Atom)