Hallo caprioolvrienden,

Even enkele berichtjes. Vooreerst wil ik iedereen nog eens hartelijk danken voor de vele babykledij die we mochten ontvangen. Ze zagen ons dan ook van ver komen.

Geladen gelijk ezels zijn we in Addis gearriveerd. We kwamen toe met 9 valiezen ongeveer 200 kg babykledij. Bij het naar buitengaan hielden ze ons tegen, met het vriendelijke verzoek om alles open te maken. En dan begon de discussie. Normaal mag je zomaar geen kleren invoeren, zeker geen 2de handskledij. Volgens de douane zijn er namelijk geen arme mensen in Ethiopia. En daar stonden we met al ons gerief. Ze gingen alles in beslag nemen. En dan begin je natuurlijk te denken hoe je daar toch nog mee weg geraakt. En degenen die mij een

beetje kennen weten ook dat ik alles zal doen om dit toch nog in orde te krijgen. De eerste keer dat hij opzij keek heb ik een kar genomen enkele valiezen opgezet en Celien en Ruth met die kar doorgestuurd. Hij keek wel even raar op maar ja ne mens kan zich altijd vergissen in het tellen van valiezen. Voor alle zekerheid heeft hij er dan maar een extra wacht bijgezet, en werd het al een beetje

spannender. En dan moet je natuurlijk een beetje geduld hebben. Op een bepaald moment heb ik de wacht laten wegroepen via iemand anders en tegen dat hij terug kwam, had ik weer iemand met een valies doorgestuurd. Hij wist het ook niet meer hoeveel valiezen er stonden, in ieder geval op een bepaald 

moment stonden er nog 2. Ik vroeg hem dan of hij wel zeker was dat er geen armen zijn, enfin teneinde raad heeft die man eerst met

de politie gedreigd maar ja alles was bijna weg en dan heeft hij mij gevraagd of ik wou beloven dat ik het niet meer ging doen.

Ik heb hem natuurlijk tenstelligste beloofd dat ik het nooit meer zou doen, ik weet alleen niet meer of hij bedoelde valiezen wegnemen

of kledij meenemen. Ik weet wel dat wij toch niet de grootste ezels waren en dat we de volgende tijd enkele honderden allerarmste

moeders die komen bevallen kunnen helpen met een starterspakket. Bij deze dus toch nog een oproep om zeker niet te stoppen 

met het inzamelen van babykledij. 

Het vervolg was nog een ganse discussie om de springtouwen in te voeren, en aangezien wij ondertussen al bijna vrienden waren,

hebben we een oplossing gevonden met het betalen van een taks van 40 euro. Zo waren die mannen van de douane ook content,

alleen heeft het dan nog een uur geduurd voor we konden betalen want het computersysteem was uitgevallen. Rond half 2 lagen we in bed wetende dat we rond 7 uur terug opmochten om aan de eerste trainersdag te beginnen.